جلسات شورای عالی کار برای تعیین حداقل دستمزد به روزهای پایانی سال گذشته موکول شد و بینتیجه باقی ماند. کارفرمایان خواستار «فریز» سه ماه دستمزد و تعیین آن پس از «عادی شدن شرایط» شدهاند. در غیاب نمایندگان کارگران در شورا، اعضای شوراهای اسلامی کار میگویند حداقل دستمزد باید براساس نرخ تورم رسمی افزایش یابد.

شورای عالی کار در آخرین جلسه برای تعیین حداقل دستمزد به نتیجه نرسید. قرار است جلسات شورا در هفته دوم فروردین آغاز شود.
فرامرز توفیقی، از اعضای وابسته به خانه کارگر در شورای عالی کار، یکشنبه ۱۰ فروردین به «خبرآنلاین» گفت: «وزیر کار وعده دادند که جلسات شورای عالی کار در هفته دوم فروردین از سر گرفته خواهد شد».
وعده وزیر کار تا به حال عملی نشده اما توفیقی بعید دانست که جلسه دیرتر از ۱۶ فروردین برگزار شود.
تشکلهای مستقل کارگری پیش از این در بیانیهای مشترک خواستار افزایش حداقل دستمزد به ۹ میلیون تومان شده بودند. کمیته مزد شورای عالی کار که فرامرز توفیقی ریاست آن را عهدهدار است هم سبد معیشت را ۴ میلیون و ۹۴۰ هزار تومان برآورد کرده است. با این حال او گفت که اعضای کارگری شورای عالی کار در آخرین جلسه خواستار این شدند حداقل دریافتی همه کارگران جدا از وضعیت تاهل و فرزند به دو میلیون و ۸۰۰ هزار تومان برسد.
دولت اما این موضوع را نپذیرفته و افزایش ۱۵ درصدی حداقل دستمزد را به شورا پیشنهاد و بر آن پافشاری کرده است. به گفته توفیقی این پافشاری «موجب خرسندی نمایندگان کارفرمایی شد و آنها نیز پشت دولت رفتند».
نمایندگان کارفرمایان در شورای عالی کار پیش از این خواستار «فریز شدن» دستمزدها تا پایان سه ماه نخست سال و تعیین حداقل دستمزد پس از عادی شدن شرایط شده بودند.
پیشنهادی که اعضای وابسته به خانه کارگر در شورا آن را نپذیرفتند و حالا به گفته توفیقی تاکیدشان بر افزایش حداقل دستمزد به دو میلیون و ۸۰۰ هزار تومان است.
کارفرمایان: فقط ۱۵ درصد افزایش
براساس ماده ۴۱ قانون کار، در تعیین حداقل دستمزد باید نرخ تورم رسمی و هزینه معیشت یک خانوار چهار نفره لحاظ شود. مرکز آمار نرخ تورم رسمی را ۳۴,۸ درصد اعلام کرد. نرخ تورم گروه کالاهای خوراکی و آشامیدنی اما بیشتر از ۵۰ درصد است. کمیته مزد شورای عالی کار هم در آغاز اسفند سال گذشته سبد معیشت را ۴ میلیون و ۹۴۰ هزار تومان برآورد کرد.
حالا اما اعضای کارگری این شورا از رقم سبد معیشت عقبنشینی کرده و میگویند که حداقل دستمزد باید ۲ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان تعیین شود.
اما کارفرمایان حاضر به پذیرش افزایش یک میلیون و ۳۰۰ هزار تومانی حداقل دستمزد نیستند. اصغر آهنیها، نماینده کارفرمایان در شورای عالی کار، در پیوند با همین موضوع ۷ فروردین به «تجارت نیوز» گفت: «کارفرمایان میتوانند حداکثر ۱۵ درصد حقوق کارگران را افزایش دهند؛ به هیچ وجه عنوان امکان افزایش حقوق بیش از ۱۵ درصد وجود ندارد که این درصد معادل حدود ۲۰۰ هزار تومان است». دولت هم همین میزان افزایش را پیشنهاد و بر آن پافشاری کرده است.
همدستی دولت و کارفرمایان و خانه کارگر
کارفرمایان و دولت که از منافع آنها حمایت میکند، تعطیلی کارگاهها و اخراج کارگران را بهانه کردهاند و میگویند: در صورت افزایش دستمزد، کارگران بیشتری اخراج خواهند شد.
حاتم شاکرمی، معاون وزیر کار هم اسفند سال گذشته گفته بود شرایط اقتصادی و حفظ مشاغل موجود در تعیین حداقل دستمزد در نظر گرفته میشود.
اظهارات شاکرمی و آهنیها نشان میدهد که کارفرمایان و دولت باردیگر برای تحمیل سرکوب مزدی همدست شدهاند و حاضر نیستند به تعیین حداقل دستمزد بر مبنای سبد معیشتی که خود نیز در برآورد آن نقش داشتند، تن بدهند.
تجربه سالهای گذشته هم بیانگر آن است که دولت در نهایت خواست و اراده خود را بر اعضای وابسته به خانه کارگر در شورای عالی کار تحمیل میکند.
در بهترین حالت میتوان انتظار داشت دولت به افزایش دستمزد بر اساس نرخ تورم رسمی تن بدهد که در اینصورت هم تنها ۵۰۰ هزار تومان بر حداقل دستمزد سال گذشته افزوده خواهد شد و حداقل دستمزد همچنان کمتر از نصف سبد معیشت خواهد بود.
در همین زمینه:

وکیل محمدعلی نجفی، شهردار پیشین تهران که به جرم قتل همسرش؟! در زندان به سر میبرد، از نقض حکم او از سوی دیوان عالی کشور خبر داد!!.
نجفی به شش سال و شش ماه حبس تعزیری به اتهام قتل میترا استاد همسرش و همچنین یک سال و و سه ماه حبس به دلیل نگهداری اسلحه محکوم شده بود!.
این در حالیستکه دهها هزارنفررا بجرم واهی امنیتی به سالها زندان محکوم کرده اند و به آنها اجازه مرخصی بخاطر شیوع ویروس نمیدهند!
sattar beheshti / ۱۰ فروردین ۱۳۹۹
این نمایندگان “خانهء کارگر” همانهایی بودند که در سال ۱۳۸۲ رفتند و با چاقو قصد داشتند که زبان منصور اسانلو را ببرند.
رهبر مهاجمان و چاقو به دست اصلی هم کسی نبود جز آقای علیرضا محجوب (که در زندگی روزمره چندان هم محجوب نیست) دبیر کل “خانهء کارگر” و از اصلاح طلبان “لیست امید” و نمایندهء مجلس.
جریان از این قرار بود که “سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه” در آنزمان با توافق صنف خبازان تهران یک گوشه از محل آنان را استفاده می کرد, و اتاق کوچکی در آنجا راه انداخته بودند, و از آن محل فسقلی به عنوان دفتر “سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه” استفاده میکردند.
اما از آنجایی که سندیکای واحد از روز اول حرکتش بر اساس مستقل بودن و اتکا فقط به اعضای خودش بود, مثل تیغی بود (و هست) در چشم رژیم.
اسانلو شانس آورد که زبانش بریده نشد, اما عوضش حدود ۲۵, ۳۰ بخیه به صورتش (از زبان تا گوشش) خورد.
نهایتا محل صنف خبازان نیز را بمبی آتشزا زدند که تقریبا نیمه سوخته شد, و منجر به ترک کردن سندیکای واحد از آن محل.
در دو دههء اخیر تعدادی تشکلات مستقل در کشور شکل گرفته است که علیرغم تمامی سرکوب های فاشیستی و دیگر مشکلات به کار خود ادامه میدهند.
نقش به اصطلاح “خانه کارگر” نیز از روز اول تاسیس شدنش چیزی نبوده جز سرکوب کردن تشکلات مستقل کارگری اعم از شورا یا سندیکا یا اتحادیه یا هر شکل و فرم دیگر.
شایان تذکر است که دو سندیکای مستقل و فعال در کشور؛ سندیکاهای واحد و هفت تپه, تاکید بر اصول شورایی, کنترل کارگری و سازماندهی از پایین به بالا دارند.
اما برای برخی از کنشگران در ایران چنین تشکیلات و اصولی هنوز “رفرمیست” و “اکونومیستی” محسوب می شود!
جمال چراغ ويسى / ۱۰ فروردین ۱۳۹۹
متاسفم برای این دولت احمق!
وجدان / ۱۲ فروردین ۱۳۹۹
خاک تو سر دولت بی لیاقت و کارفرمای مفت خور
کاظم / ۱۲ فروردین ۱۳۹۹
باید در این خصوص خود کارگر و بازنشسته سراسر کشور طومار بزرگی به رهبری نسبت به این تبعیض ها ارائه دهند و خواستار کمک ایشان شوند شاید فرجی شود تا اگر مساله ای پیش آمد بهانه ای در کار نباشد
امر / ۱۲ فروردین ۱۳۹۹