تنش‌ها بر سر برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ایران بار دیگر بالا گرفته و انفجار اسرارآمیز در سایت هسته‌ای نطنز آخرین نمونه آنها است. اگرچه ایران با امضای «برنامه جامع اقدام مشترک» (برجام) با قدرت‌های جهان در حال رفع تنش از این برنامه بود، خروج یکجانبه ایالات متحده از توافق و بازگشت تحریم‌ها معادلات را به هم زد. جمهوری اسلامی یک سال پس از خروج دولت ترامپ از برجام کاهش محدودیت‌هایش بر اساس این توافق را آغاز کرد و به آنها ادامه می‌دهد.

مخالفان جمهوری اسلامی از برنامه هسته‌ای حکومت انتقاد می‌کنند و هدف حکومت از پیگیری آن را یا دستیابی به سلاح اتمی می‌دانند، یا عملی نمایشی و بدون توجیه. اما در میان منتقدان جمهوری اسلامی نیز کسانی هستند که با دستیابی به فناوری هسته‌ای و مقاومت در برابر فشارهای خارجی جهت دست‌کشیدن از این برنامه موافق‌اند یا دست‌کم در قبال آن موضع مخالف فعالانه‌ای اتخاذ نمی‌کنند. رسانه‌های حکومتی نیز مدعی اند که در میان مردم ایران نگاه‌ به ضرورت پیگیری برنامه هسته‌ای به عنوان یک «حق مسلم ملی»‌ یا نماد غرور ملی وجود دارد.

آیا برنامه هسته‌ای به واقع یک «برنامه ملی» است؟‌ آیا مخالفت‌ گروه‌های «اپوزیسیون» با برنامه هسته‌ای مخالفت با نفس چنین چیزی است یا مخالفت با هدایت آن به دست جمهوری اسلامی؟‌ آیا مردم ایران حامی برنامه هسته‌ای در شرایط کنونی هستند، از آن در شرایط دیگری در آینده حمایت خواهند کرد یا کلاً‌ مخالف پیگیری چنین هدفی هستند؟‌ 

«زمانه» برای نزدیک‌شدن به پاسخ این پرسش‌ها نظرسنجی هجدهم خود را به پرونده هسته‌ای ایران اختصاص داده تا نظر شما را دراین‌باره بداند و بازتاب دهد.