دبیرکل سازمان ملل: نهالی که به یاد آنه فرانک کاشته شده «نمادی زنده از میراث» او و ارزش‌های سازمان ملل است که پس از جنگ جهانی دوم و هولوکاست برپا شد.

۲۲ خرداد سالروز تولد بیژن مفید است. قصه زندگی او در تبعید به سر آمد اما قصه‌های او در مخالفت با خرافات در جامعه مذهب‌زده باقی ماند.

بهرام محیی ـ ماکیاوللی (ماکیاولی) مناقشه‌برانگیزترین متفکر تاریخ اندیشه‌ی سیاسی است. او را ستایش و نکوهش می‌کنند. رساله‌ی «شهریار» را «انجیل هنر کشورداری» می‌نامند. ۵۵۰ سال از زادروز او می‌گذرد.

خانه تاریخی احمد شاملو در معرض تخریب قرار دارد. سازمان میراث فرهنگی درصدد است تا این خانه را حفظ و از تخریب غیرقانونی آن جلوگیری کند

در پاییز ۱۹۷۸، زیگموند گینزبرگ، خبرنگار جوان عثمانی‌تبار روزنامه «لونیتا» (L’Unita) ــ نشریه ارگان مرکزی حزب کمونیست ایتالیا ــ به ایران رفت تا به پوشش رویدادهای انقلاب ایران بپردازد. این دومین گزارش سری او برای...

محمدابراهیم رنجبر امیری بیش از ۸۰ سال از عمر خود را در مطبوعات گذرانده بود. او معتقد بود قدیم‌ها روزنامه‌ها مردم‌پسند‌تر بودند اما امروز تنوع روزنامه‌ها زیاد است ولی همگی یک حرف را می‌زنند.

بهروز وثوقی نام و خاطره او را گرامی داشت و روحانی هم پیامی صادر کرد. فعالیت هنری مشایخی در قبل و بعد از انقلاب متفاوت است.

پرستو فروهر − مصدق به قول مادرم «مددِ ایستادگی» است. او نماد تجربه‌ای است گرانقدر و یادآور امکان و تلاش ما برای جور دیگری بودن.

فرنگیس حبیبی در "جنگ با من از دور سخن گفته است" راوی سال‌های انقلاب و تبعید است به زبانی شاعرانه. گذری در جهان این کتاب که از جنس زندگی ماست.

فرنگیس حبیبی فقط یک روزنامه‌نگار فرهنگی نبود. او از نسل نویسندگانی بود که در «میدان» هم حضور دارند.

یک نامه از میان نامه‌های تاریخی نویسندگان تبعیدی ایران به سلمان رشدی در سی‌امین سالگرد صدور فتوای قتل او. سخن فهیمه فرسایی با سلمان رشدی.

یک روایت تک‌صدایی از ترور مخالفان جمهوری اسلامی در برلین، در پوشش خاطره‌نویسی برای مظلوم‌نمایی.

احمد خلفانی - نیکولای گوگول داستان معروف "خیابان نووسکی" را با این جملات شروع می‌کند: "چیزی زیباتر از خیابان نووسکی نیست. و برای این شهر نووسکی همه چیز است."

۲۲ سال پیش در چنین روزی دانشگاه تهران یکی از برجسته‌ترین استادان زبان‌شناسی را از دست داد. احمد تفضلی نامی آشنا در محافل علمی جهان بود.

رضا براهنی- ساعدی برای من نه یک آغاز داشت، نه یک پایان، و نه حتی یک میانه‌ی زندگی درست و حسابی. زندگی انسان مرکب از همه‌ی زمان‌های اوست.

او با صادق هدایت، بزرگ علوی و نیما یوشیج و جلال آل‌احمد معاشرت داشت. از بنیانگذاران حزب توده و از منتقدان استالینیسم بود. یکی از نسل کمیاب.